വാക്കുകള്-
പട്ടും പുടവയും
മുല്ലപൂവും ചന്ദനകുറിയും
വാളും പരിചയും
പല്ലക്കും പടയാളികളുമായി വന്നാല് ,
നിങ്ങള് സ്വീകരിക്കും.
മുണ്ട് മടക്കികുത്തി ,
തലേകെട്ടും ബീഡിയുമായി വന്നാല്
നെറ്റി ചുളിക്കും..!!
തെമ്മാടിയായ കവിതയെ നിങ്ങള് നിഷേധിക്കും
വര്ണ്ണ കടലാസ്സില് കൂടിയ മഷിയില-
ച്ചടിച്ച കവിത
നിങ്ങള് വിലകൊടുത്തു വായിക്കും
തോറ്റു പോയവര് നെഞ്ചു കീറിപൊളിച്ചു
കറപിറ കുറിച്ചാല്
നിങ്ങള് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമോ ??
എന്തായാലും ,
എനിക്ക് ഈ തോന്ന്യാക്ഷരങ്ങളെയുള്ളൂ
എന്റെ വൃത്തം ,
ചൊവ്വാദോഷമുള്ള സഹോദരിയുമായി ഒളിച്ചോടി പോയി
പ്രാസങ്ങളെല്ലാം
കടംകേറി മുടിഞ്ഞ അച്ഛന്റെ കൂടെ
കാശിക്കു പുറപ്പെട്ടുപോയി
അലങ്കാരങ്ങള്
ചുവരലമാരയില് ഇന്നും ഭദ്രമാണ്
പഴയ പ്രതാപ കാലത്തിന്റെ
ദീപ്തസ്മരണകളുമായി
വാതിലില് ജപ്തിനോട്ടീസും പതിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു
എനിക്ക് ബാക്കിയുള്ളത്
ഈ തോന്യാക്ഷരങ്ങള് മാത്രമാണ്
കള്ള്കുടിച്ചും ബീഡിവലിച്ചും
ഊര്തെണ്ടി നടക്കുന്ന
അക്ഷരങ്ങളുടെ ഒരു തെമ്മാടികൂട്ടം
തലകെട്ടുകള് എല്ലാം ചിതലരിച്ചുപോയി
കവിയുടെ പേര് ,
കാലപഴക്കത്തില് മാഞ്ഞു പോയി
അന്ന് ,
പാഥേയം തരേണ്ടവര്
പരിവേദനം തന്നപ്പോള്,
മധുരം തരേണ്ടവര്
മുള്ളുകള് തന്നപ്പോള്,
നിങ്ങള് സ്വീകരിച്ചില്ലേ..?
പൊരുതില്ലേ???
അത് പോലെ എന്റെയീ
നഗ്നമായ കവിതയും..??
വാക്കിന്റെ തൃഷ്ണയാല് മൗനം പലകുറി ഭോഗിക്കപെടുന്നു; പ്രതിഷേധത്തിന്റെ സ്വരവുമായി ഒരു വരി കൂടി പിറവിയെടുക്കുന്നു..
Saturday, May 22, 2010
Tuesday, May 18, 2010
തിരിച്ച്..
വഴിയോരത്തൊരു വൃദ്ധന് തണ്ണീര്പന്തലൊരുക്കി
കാത്തിരിപ്പുണ്ട്..
വരണ്ട തൊണ്ടയിലേക്ക് പ്രണയം പകരാന്.
ചാപിള്ളയെ പെറ്റുകൂട്ടിയ
ഒരു ഗര്ഭപാത്രം നിലവിളികുന്നുണ്ട്,
രക്ഷകനായ ഒരു പുത്രന് വേണ്ടി..
മണല് പരപ്പിലെവിടെയോ ഒരു മഹാ വൃക്ഷം
തണല് വിരിക്കുന്നുണ്ട്..
ആത്മാവ് നഷ്ടപെട്ട പഥികര്ക്കു വേണ്ടി..
അറിയപ്പെടാത്ത തെരുവോരത്തെവിടെയോ
ഒരു ഭ്രാന്തി മുടിയഴിചിട്ടലറുന്നുണ്ട് ..
അടുക്കളപ്പുറങ്ങളില്വിശപ്പാറുംമുന്പേ
ഇലമടക്കി എഴുന്നേല്ക്കുന്നുണ്ട് ഒരമ്മ..
വിഷംതീണ്ടി കറുത്ത്പോയ നഖക്ഷതം മായ്കാന്,
ഒരു കറുത്ത മൂടുപടമന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്-ലോകം..വ്രണങ്ങള് തിണര്ത്ത ഒരു ഹൃദയം..
മുറിവേറ്റ കിളിയുപേക്ഷിച്ച ഒരു കൂട്..
വഴികണ്ണ് കഴച്ചു പോയ ഒരു നിരാശ..
പിറവി നിഷേധിക്കപെട്ട ഒരു കരച്ചില്..
അതിജീവനത്തിന്റെ ഒരു പിടച്ചില്..
വിഷം കഴിച്ച ഒരു മരണം..
എല്ലാം കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്നെയാണ്..
മേല്കൂരയില് നിന്നും രൂപം നഷ്ടപെട്ട
വികൃത ശിലകളായി താഴേക്ക് പൊടിഞ്ഞു വീഴുന്നത്,
ഞാനാണ് ..
കൂരിരുട്ടിന്റെ പൊടിപച്ചകളില് നിന്നും കഥകളുടെ നട്ടുച്ചയിലേക്ക്
അലറി കരഞ്ഞു പിറന്നു വീഴുന്നതും ഞാനാണ്..
കര്കിടരാത്രിയിലെ മുത്തശി രാമായണങ്ങളില് നിന്നും
എഴുത്തിന്റെ സഹതാപശൂന്യതകളിലേക്ക്
വെളിച്ചപ്പെടുന്നതും ഞാന് തന്നെ..
എല്ലാ ഇട്ടെറിഞ്ഞ് ..
പോയേ പറ്റു എനിക്ക്..
കാത്തിരിപ്പുണ്ട്..
വരണ്ട തൊണ്ടയിലേക്ക് പ്രണയം പകരാന്.
ചാപിള്ളയെ പെറ്റുകൂട്ടിയ
ഒരു ഗര്ഭപാത്രം നിലവിളികുന്നുണ്ട്,
രക്ഷകനായ ഒരു പുത്രന് വേണ്ടി..
മണല് പരപ്പിലെവിടെയോ ഒരു മഹാ വൃക്ഷം
തണല് വിരിക്കുന്നുണ്ട്..
ആത്മാവ് നഷ്ടപെട്ട പഥികര്ക്കു വേണ്ടി..
അറിയപ്പെടാത്ത തെരുവോരത്തെവിടെയോ
ഒരു ഭ്രാന്തി മുടിയഴിചിട്ടലറുന്നുണ്ട് ..
അടുക്കളപ്പുറങ്ങളില്വിശപ്പാറുംമുന്പേ
ഇലമടക്കി എഴുന്നേല്ക്കുന്നുണ്ട് ഒരമ്മ..
വിഷംതീണ്ടി കറുത്ത്പോയ നഖക്ഷതം മായ്കാന്,
ഒരു കറുത്ത മൂടുപടമന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്-ലോകം..വ്രണങ്ങള് തിണര്ത്ത ഒരു ഹൃദയം..
മുറിവേറ്റ കിളിയുപേക്ഷിച്ച ഒരു കൂട്..
വഴികണ്ണ് കഴച്ചു പോയ ഒരു നിരാശ..
പിറവി നിഷേധിക്കപെട്ട ഒരു കരച്ചില്..
അതിജീവനത്തിന്റെ ഒരു പിടച്ചില്..
വിഷം കഴിച്ച ഒരു മരണം..
എല്ലാം കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്നെയാണ്..
മേല്കൂരയില് നിന്നും രൂപം നഷ്ടപെട്ട
വികൃത ശിലകളായി താഴേക്ക് പൊടിഞ്ഞു വീഴുന്നത്,
ഞാനാണ് ..
കൂരിരുട്ടിന്റെ പൊടിപച്ചകളില് നിന്നും കഥകളുടെ നട്ടുച്ചയിലേക്ക്
അലറി കരഞ്ഞു പിറന്നു വീഴുന്നതും ഞാനാണ്..
കര്കിടരാത്രിയിലെ മുത്തശി രാമായണങ്ങളില് നിന്നും
എഴുത്തിന്റെ സഹതാപശൂന്യതകളിലേക്ക്
വെളിച്ചപ്പെടുന്നതും ഞാന് തന്നെ..
എല്ലാ ഇട്ടെറിഞ്ഞ് ..
പോയേ പറ്റു എനിക്ക്..
Wednesday, May 12, 2010
വാക്കുറങ്ങുന്നു..
ദൂരെ
ഒരു കഴുമരം കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു
വരികള്ക് പിറകെ,
വഴി വിളിച്ചപോഴാണ്
നമ്മള് ഇറങ്ങി നടന്നത്
കരഞ്ഞും വരഞ്ഞും
വായിച്ച് ,
വിയര്ത്തു വളഞ്ഞ വഴികളെല്ലാം
നാമൊരുമിച്ചു താണ്ടി
തേഞ്ഞു പോയ കാലടികളില്
പിന്നിട്ട വഴികളുടെ ചൂട്
കനല്കട്ടകളായി..
അപ്പോഴും , അറ്റത്ത് ഒരു
കുഞ്ഞു വാക്കുറങ്ങുന്നുണ്ടാവുമെന്നു
നമ്മള് വിശ്വസിച്ചു ..
വഴി കണ്ണുമായി കാത്തിരുന്നത്
പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ പ്രവാസം ..
നിഷ്പക്ഷതയെ തുലാസിലിട്ടു
വഴി നീളെ വ്യവസ്ഥിതികള്
വെല്ലുവിളിച്ചു ..
ലക്ഷ്യത്തിന്റെ ചരിത്രം മറന്നു
ഒടുവില് നാം
മാര്ഗത്തോട് യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ചു..
നമ്മള് ഒരിക്കലും നല്ല എഴുത്തുകാരല്ല
അറിഞ്ഞതൊക്കെയും അറിയില്ലെന്നും ,
അറിയാതതൊക്കെയും അറിഞ്ഞെന്നും ,
നടിക്കുന്ന നമ്മള്,
നല്ല വായനക്കാര് പോലുമല്ല!!
മനുഷ്യനെ അറിയാനായി പടിയിറങ്ങി പോയ
സഖാക്കള് ,
വല്മീകം പൊളിച്ചു
ദൈവങ്ങളെയും കൊണ്ട് തിരിച്ചു വന്നപ്പോള്
നമ്മള് നല്ല കാഴ്ചക്കാര് മാത്രമായി ..
എനിക്കറിയാമായിരുന്നു-
ഒരു നാള്
നമ്മള് വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടുമെന്ന്
നമ്മള് തടവുകാരവുമെന്നും ,
തൂക്കിലേറ്റപെടുമെന്നും ..
പക്ഷെ ,
അന്ന് വിപ്ലവം വരുമോ ???
ഒരു കഴുമരം കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു
വരികള്ക് പിറകെ,
വഴി വിളിച്ചപോഴാണ്
നമ്മള് ഇറങ്ങി നടന്നത്
കരഞ്ഞും വരഞ്ഞും
വായിച്ച് ,
വിയര്ത്തു വളഞ്ഞ വഴികളെല്ലാം
നാമൊരുമിച്ചു താണ്ടി
തേഞ്ഞു പോയ കാലടികളില്
പിന്നിട്ട വഴികളുടെ ചൂട്
കനല്കട്ടകളായി..
അപ്പോഴും , അറ്റത്ത് ഒരു
കുഞ്ഞു വാക്കുറങ്ങുന്നുണ്ടാവുമെന്നു
നമ്മള് വിശ്വസിച്ചു ..
വഴി കണ്ണുമായി കാത്തിരുന്നത്
പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ പ്രവാസം ..
നിഷ്പക്ഷതയെ തുലാസിലിട്ടു
വഴി നീളെ വ്യവസ്ഥിതികള്
വെല്ലുവിളിച്ചു ..
ലക്ഷ്യത്തിന്റെ ചരിത്രം മറന്നു
ഒടുവില് നാം
മാര്ഗത്തോട് യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ചു..
നമ്മള് ഒരിക്കലും നല്ല എഴുത്തുകാരല്ല
അറിഞ്ഞതൊക്കെയും അറിയില്ലെന്നും ,
അറിയാതതൊക്കെയും അറിഞ്ഞെന്നും ,
നടിക്കുന്ന നമ്മള്,
നല്ല വായനക്കാര് പോലുമല്ല!!
മനുഷ്യനെ അറിയാനായി പടിയിറങ്ങി പോയ
സഖാക്കള് ,
വല്മീകം പൊളിച്ചു
ദൈവങ്ങളെയും കൊണ്ട് തിരിച്ചു വന്നപ്പോള്
നമ്മള് നല്ല കാഴ്ചക്കാര് മാത്രമായി ..
എനിക്കറിയാമായിരുന്നു-
ഒരു നാള്
നമ്മള് വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടുമെന്ന്
നമ്മള് തടവുകാരവുമെന്നും ,
തൂക്കിലേറ്റപെടുമെന്നും ..
പക്ഷെ ,
അന്ന് വിപ്ലവം വരുമോ ???
തിരിച്ചുവരവുകള് ..
പൊക്കിള് കൊടിയറുത്തപ്പോള്
തലമുറകളുടെ ഈറ്റുപായില് നിന്ന് ..
കാഞ്ഞിര കയ്പ്പ് നിറഞ്ഞ
വാത്സല്യത്തിന്റെ മുലപ്പാലില് നിന്ന്..
പുറത്താക്കപെട്ട
സ്കൂള് മുറ്റത്തെ ഏകാന്തതയില് നിന്ന്..
ഉദ്യോഗ ചന്തയിലെ
മുഷിഞ്ഞ ബിരുദ കെട്ടുകളില് നിന്ന്..
ഉമ്മറതിണ്ണയില് അമ്മ കൊളുത്തിയ നിലവിളക്കില് നിന്ന്..
നീ കൊതിപ്പിച്ച വാനോളം വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തില് നിന്ന്..
എന്ത് കൊണ്ടാണ് എന്റെ
തിരിച്ചു വരവുകളെല്ലാം
ഇത്രയ്ക്ക് ഗംഭീരമാവുന്നത് ..???
തലമുറകളുടെ ഈറ്റുപായില് നിന്ന് ..
കാഞ്ഞിര കയ്പ്പ് നിറഞ്ഞ
വാത്സല്യത്തിന്റെ മുലപ്പാലില് നിന്ന്..
പുറത്താക്കപെട്ട
സ്കൂള് മുറ്റത്തെ ഏകാന്തതയില് നിന്ന്..
ഉദ്യോഗ ചന്തയിലെ
മുഷിഞ്ഞ ബിരുദ കെട്ടുകളില് നിന്ന്..
ഉമ്മറതിണ്ണയില് അമ്മ കൊളുത്തിയ നിലവിളക്കില് നിന്ന്..
നീ കൊതിപ്പിച്ച വാനോളം വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തില് നിന്ന്..
എന്ത് കൊണ്ടാണ് എന്റെ
തിരിച്ചു വരവുകളെല്ലാം
ഇത്രയ്ക്ക് ഗംഭീരമാവുന്നത് ..???
ബുദധന്റെ ചിരി..!!
അവര് എന്റെ ജനവാതിലുകള് ബന്ധിച്ചു..
അവരെനിക്കു പുറം കാഴ്ചകള് നിഷേധിച്ചു
എനിക്കൊരു മുനയൊടിഞ്ഞ പേനയും
പൊയ്കാലുകളുള്ള കസേരയും
മാത്രം തന്നു..
പക്ഷെ
ഞാന് ,
ഗാന്ധാരിയെ പോലെ
എല്ലാം കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്നു..
ഏകലവ്യനെ പോലെ
എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു ..
കര്ണ്ണനെ പോലെ
എല്ലാം അറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു ..
ഘടോല്കചനെ പോലെ
യുദ്ധം ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു..
കാഴ്ചകളെ നിഷേധികാനാവാത്ത
നിസ്സഹായതയ്ക്ക് മുന്നില്
ബലിയാടായത് ,
എന്റെ രാജ്യമാണ് ..
ഗാന്ധാരിയും ,ഏകലവ്യനും ,കര്ണ്ണനുമെല്ലാം
തോറ്റവരുടെ പടനായകരായിരുന്നല്ലോ..
പതിവു പോലെ,
യുദ്ധത്തിനൊടുവില് ഞാന് മടങ്ങുന്നത് -
ഗയയിലേക്കാണ് ,
ആ ബോധിവൃക്ഷ തണലിലേക്ക്
തോല്കാതെ ഇന്നും ചിരിച്ചു കൊണ്ടവിടെ ഇരിക്കുന്നത് ,
അവന് മാത്രമാണല്ലോ …!!
അവരെനിക്കു പുറം കാഴ്ചകള് നിഷേധിച്ചു
എനിക്കൊരു മുനയൊടിഞ്ഞ പേനയും
പൊയ്കാലുകളുള്ള കസേരയും
മാത്രം തന്നു..
പക്ഷെ
ഞാന് ,
ഗാന്ധാരിയെ പോലെ
എല്ലാം കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്നു..
ഏകലവ്യനെ പോലെ
എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു ..
കര്ണ്ണനെ പോലെ
എല്ലാം അറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു ..
ഘടോല്കചനെ പോലെ
യുദ്ധം ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു..
കാഴ്ചകളെ നിഷേധികാനാവാത്ത
നിസ്സഹായതയ്ക്ക് മുന്നില്
ബലിയാടായത് ,
എന്റെ രാജ്യമാണ് ..
ഗാന്ധാരിയും ,ഏകലവ്യനും ,കര്ണ്ണനുമെല്ലാം
തോറ്റവരുടെ പടനായകരായിരുന്നല്ലോ..
പതിവു പോലെ,
യുദ്ധത്തിനൊടുവില് ഞാന് മടങ്ങുന്നത് -
ഗയയിലേക്കാണ് ,
ആ ബോധിവൃക്ഷ തണലിലേക്ക്
തോല്കാതെ ഇന്നും ചിരിച്ചു കൊണ്ടവിടെ ഇരിക്കുന്നത് ,
അവന് മാത്രമാണല്ലോ …!!
Monday, May 10, 2010
വില കുറഞ്ഞ വാക്കുകള്
വാകുക്കള് കൂടി ചൊല്ലാന് വയ്യാത്തവരെന്നു
നിങ്ങള് തന്നെയല്ലേ അവരെ വിശേഷിപ്പിച്ചത് ..??
പിന്നെന്തിനാണ് ഈ കവിതകള് നിങ്ങളെ അസ്വസ്ഥരാക്കുന്നത് ..??
മണ്ണ് തിന്നു വളരാന് നിങ്ങളല്ലേ അവരെ
പട്ടിണി പഠിപ്പിച്ചത് ..?
എന്തിനാണ് പിന്നെയും ‘വാ മുറുക്കുണ്ണി..വാമുറുക്ക് ’എന്ന് പരിഭവിക്കുന്നത്..??
ചന്ദ്രനെ ചൂണ്ടി ചന്ദനകിണ്ണമെന്നു
കൊതിപ്പിച്ചതും നിങ്ങളല്ലേ??
പുതിയ സൂര്യോദയം എവിടെയെന്ന ചോദ്യത്തിന് മുമ്പില്
പതറി പോവുന്നതെന്തേ ..??
നിങ്ങള് തന്നെയല്ലേ അവരെ രാമനാമം ചൊല്ലാന് പഠിപ്പിച്ചത്..??
പിന്നെന്തിനാണ് തകര്ന്ന മിനാരങ്ങളും ,
കത്തി തീര്ന്ന തീ വണ്ടികളും കണ്ടു ഭയപ്പെടുന്നത് ??
നിങ്ങള്ക്ക് വിശപ്പടക്കാന്
ജീവിതമാണവര് തീറ്റയായി എറിഞ്ഞു തന്നത് ..
മതിയായില്ലെങ്കില് ജീവനും കൂടിയെടുത്തു കൊള്ക
രക്തവും മാംസവും പകുത്തു കൊള്ക..
എന്നിട്ടും,
ചാവ് കുന്നിന്റെ നെറുകില് നിന്നും
അവര് തിരിച്ചു വന്നില്ലെങ്കില് ,
അറിയുക-
മണ്ണും ,വാക്കും ,പട്ടിണിയുമാണ്
അവരെ വളര്ത്തിയത് ..
അവര്ക്ക് -
മരണം വെറും രണ്ടാം ജന്മമാണ് ...
നിങ്ങള് തന്നെയല്ലേ അവരെ വിശേഷിപ്പിച്ചത് ..??
പിന്നെന്തിനാണ് ഈ കവിതകള് നിങ്ങളെ അസ്വസ്ഥരാക്കുന്നത് ..??
മണ്ണ് തിന്നു വളരാന് നിങ്ങളല്ലേ അവരെ
പട്ടിണി പഠിപ്പിച്ചത് ..?
എന്തിനാണ് പിന്നെയും ‘വാ മുറുക്കുണ്ണി..വാമുറുക്ക് ’എന്ന് പരിഭവിക്കുന്നത്..??
ചന്ദ്രനെ ചൂണ്ടി ചന്ദനകിണ്ണമെന്നു
കൊതിപ്പിച്ചതും നിങ്ങളല്ലേ??
പുതിയ സൂര്യോദയം എവിടെയെന്ന ചോദ്യത്തിന് മുമ്പില്
പതറി പോവുന്നതെന്തേ ..??
നിങ്ങള് തന്നെയല്ലേ അവരെ രാമനാമം ചൊല്ലാന് പഠിപ്പിച്ചത്..??
പിന്നെന്തിനാണ് തകര്ന്ന മിനാരങ്ങളും ,
കത്തി തീര്ന്ന തീ വണ്ടികളും കണ്ടു ഭയപ്പെടുന്നത് ??
നിങ്ങള്ക്ക് വിശപ്പടക്കാന്
ജീവിതമാണവര് തീറ്റയായി എറിഞ്ഞു തന്നത് ..
മതിയായില്ലെങ്കില് ജീവനും കൂടിയെടുത്തു കൊള്ക
രക്തവും മാംസവും പകുത്തു കൊള്ക..
എന്നിട്ടും,
ചാവ് കുന്നിന്റെ നെറുകില് നിന്നും
അവര് തിരിച്ചു വന്നില്ലെങ്കില് ,
അറിയുക-
മണ്ണും ,വാക്കും ,പട്ടിണിയുമാണ്
അവരെ വളര്ത്തിയത് ..
അവര്ക്ക് -
മരണം വെറും രണ്ടാം ജന്മമാണ് ...
Saturday, May 8, 2010
പ്രണയം...
വാക്കുകള്കുമപ്പുറതേക്ക്
നീ ഒഴുകി പരക്കുമ്പോഴൊന്നും
ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല..
അതെനിക്ക് നിലയില്ലാതെ മുങ്ങി മരിക്കാനുള്ള ഒരു സമുദ്രമാകുമെന്ന്..
Friday, May 7, 2010
എല്ലാ തലമുറയിലെയും അചനമ്മമാര്ക്ക് ..
അമ്മയ്ക്ക്..
ഒരുപാടുണ്ട്..
അലക്ക് കല്ലിന്മേലെ വലിയ വിഴുപ്പു ഭാണ്ഡം ..
കിണറ്റിന് കരയിലെ എച്ചില്പാത്രങ്ങള്..
വിരുന്നു മുറിയിലെ സ്ഥാന ഭ്രംശങ്ങള്..
മക്കളുടെ നിരാഹാര സമരങ്ങള്..
അച്ഛന്റെ മുന് കോപം..
എല്ലാം അമ്മയ്ക്കുള്ളതാണ്..
അച്ഛന്..
പണ്ട്,
മൂക്കറ്റം കള്ളില് മുങ്ങിയാലും
എന്റെ പരിപ്പുവടകള് അരയിലെ നോട്ടീസു പൊതിയില്
ഭദ്രമായി അമര്ത്തി പിടിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്...,
ഇന്ന്,
കൊക്ക്ടെയിലും നിശാവിരുന്നും കഴിഞ്ഞ്,
വീടിലേക്കുള്ള വഴി മറന്നു നില്കുന്ന അച്ഛന്റെ മുഖം പോലും
നഗരത്തിന്റെ വിഷപുക മറഞ്ഞതിനാല്
എനിക്കോര്തെടുക്കാന് പറ്റുന്നില്ല...
ഒരുപാടുണ്ട്..
അലക്ക് കല്ലിന്മേലെ വലിയ വിഴുപ്പു ഭാണ്ഡം ..
കിണറ്റിന് കരയിലെ എച്ചില്പാത്രങ്ങള്..
വിരുന്നു മുറിയിലെ സ്ഥാന ഭ്രംശങ്ങള്..
മക്കളുടെ നിരാഹാര സമരങ്ങള്..
അച്ഛന്റെ മുന് കോപം..
എല്ലാം അമ്മയ്ക്കുള്ളതാണ്..
അച്ഛന്..
പണ്ട്,
മൂക്കറ്റം കള്ളില് മുങ്ങിയാലും
എന്റെ പരിപ്പുവടകള് അരയിലെ നോട്ടീസു പൊതിയില്
ഭദ്രമായി അമര്ത്തി പിടിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്...,
ഇന്ന്,
കൊക്ക്ടെയിലും നിശാവിരുന്നും കഴിഞ്ഞ്,
വീടിലേക്കുള്ള വഴി മറന്നു നില്കുന്ന അച്ഛന്റെ മുഖം പോലും
നഗരത്തിന്റെ വിഷപുക മറഞ്ഞതിനാല്
എനിക്കോര്തെടുക്കാന് പറ്റുന്നില്ല...
Subscribe to:
Posts (Atom)