Sunday, March 6, 2011

















കൈവെള്ളയില്‍  തരിക്കുന്ന പനിച്ചൂടിലൂടെ
ചുണ്ടുകളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഒരു വഴിയുണ്ട്.
മുറിച്ചു കളഞ്ഞ ചെവിയിലൂടെ 
രക്തമുണങ്ങാത്ത  ഗോതമ്പുപാടത്തേക്ക്
വിയര്‍പ്പു മണങ്ങളുടെ വസന്തത്തിലൂടെ
നീ  തട്ടിമറിച്ചിട്ട ഉരുളകിഴങ്ങു മേശയിലേക്ക്‌.

പ്രിയ വാന്‍ഗോഗ്..,
ജീവിതത്തിനു ഒരു നിറമേ ഉള്ളൂ..     
നിന്‍റെ ഭ്രാന്തിന്‍റെ ആയിരങ്ങളില്‍ നിന്ന്
ഇന്ന് ഞാനത് കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.
 ....................................................................
ഓരോ സൂര്യകാന്തിയും
 ഓരോ മുറിവാണ് വാന്‍ഗോഗ്,
മറവിയിലേക്ക് മിഴിപൂട്ടുന്ന 
തണുത്തുറഞ്ഞൊരു  മുറിവ്..
നീ അറുത്തെടുക്കാത്ത  പെരുവിരലിലേക്ക് 
എന്‍റെ   ഭ്രാന്ത് കിതയ്ക്കുന്നു.
നാളെ,
ഈ ഭ്രാന്തന്‍ പൂക്കള്‍ 
ഒരു ചരിത്ര മരണം കൂടി രേഖപ്പെടുത്തും.. 

Friday, January 21, 2011


ഒരു മഹാനഗരത്തിന്റെ വിഷം,
ഇപ്പോഴും എന്‍റെ സിരകളില്‍ പൊട്ടിച്ചിതറുന്നു..
നമുക്കുള്ളിലെ നേര്‍ത്ത ഞരമ്പുപാളങ്ങളിലൂടെ
ഒരു ഭ്രാന്തന്‍ കവിത
കുതിച്ചു പായുന്നു..
മഞ്ഞ നിയോണിന്‍ തണലില്‍ 
പനിചൂട് കിളിര്‍ക്കുമ്പോള്‍
അമ്മ വിളമ്പിയ സ്നേഹത്തിലും 
അന്യഥാബോധം പുകയുന്നു..
ഗര്‍ഭപാത്രങ്ങളില്‍ കിളിര്‍ത്ത്,
അസ്ഥികളിലവസാനിക്കേണ്ട സ്വാഭാവികതയ്ക്കു കുറുകെ
ബലി ചോറ് കൊത്തിയ പിതൃക്കള്‍
തിരുത്തല്‍ രേഖകളെഴുതുമ്പോള്‍ 
ബാക്കിയാവുന്നു -
വഴികളെല്ലാം തെറ്റിപോയ ഒരുവള്‍ 
അപഥസഞ്ചാരിണി.
ശമനൌഷധങ്ങളില്ലാത്ത  കാമനകള്‍ .
കയ്പ്പൊഴിയാത്ത രാത്രികള്‍ ..

Thursday, December 30, 2010

ഹരാകിരി

എന്നെന്നേക്കുമെന്ന് ഒരിക്കലുപേക്ഷിച്ച   
വഴിയിലൂടെ, ഞാന്‍ വീണ്ടും നടക്കും
മുള്ള് മുറ്റിയ ഉടലാകെ
വാക്കിന്റെ വജ്രമുന പിടഞ്ഞു വിയര്‍ക്കും.
മറവിയുടെ വേനല്‍ , ഞരമ്പുകളില്‍ 
നിരാസത്തിന്റെ ഭാഷ കോറി വരയ്ക്കും.
മുനകൂര്‍ത്ത വാക്കുകളോരോന്നും
നമ്മുടെതെന്ന് പറയാവുന്ന ശിഷ്ടത്തെ 
നിര്‍ദ്ധാക്ഷിണ്യം കുരിശിലേറ്റും.
ചോരയിറ്റുന്ന ഒരു മോതിര വിരല്‍ മാത്രം 
ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ,നിനക്ക് വഴികാട്ടും.


അറിയില്ല നിനക്ക്,
നീ ഊതി കാച്ചിയ ഇരുമ്പഴികളുടെ 
കനത്തില്‍ നിന്നാണ്
എന്‍റെ സ്വാതന്ത്രത്തിനു ചിറകുമുളച്ചത്
വേരുകള്‍ക്ക് പ്രണയിക്കാന്‍ ആറടി മണ്ണും , 
കണ്‍നിറയെ ഒരു ചതുരാകാശവും
എന്‍റെ അവകാശങ്ങളാണ്.


ഈ ഉപവാസം അവസാനിക്കില്ല
കൈത്തണ്ടയില്‍ കോറിയിടാന്‍
പ്രണയമല്ലാത്തൊരു  ഭാഷ,
തുരുമ്പടരാത്തൊരു കത്തിമുന,
അന്നനാളം കവിയുന്ന നിദ്രൌഷധം,
പ്രാണഞരമ്പ്‌ പിടയാനൊരു ചരട്,
അമിതവേഗത്തിലൊരു തീവണ്ടി..
ആരെങ്കിലും എന്നോടിത്തിരി കരുണകാണിക്കുവോളം,
എന്‍റെ പതനം അവസാനിക്കില്ല..

Saturday, December 25, 2010

നിദ്രാശാന്തിയുടെ കടല്‍ തുരങ്കം തകര്‍ത്ത്
നിര്‍ദ്ധാക്ഷിണ്യം എന്നിലേക്ക്‌ പാഞ്ഞുപുളയുന്ന
പുകവണ്ടിയുടെ ആക്രോശങ്ങള്‍ .
ഞെട്ടിയുണര്‍ത്തികൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന
അനാഥഭ്രൂണത്തിന്റെ കരച്ചില്‍ .
ഇരുട്ടില്‍ , അസ്വസ്ഥ മായ കഴുകോലിനു താഴെ
മുറിഞ്ഞ തൊണ്ടയിലേക്ക്
അമ്മ പകര്‍ന്ന കഷായ കയ്പ്പിന് ,
ചുവന്ന പട്ടു കൊണ്ട് വാ മൂടിയ
അച്ഛനെന്ന അനാഥത്വം തരിക്കുമ്പോള്‍ ,
പനികിടക്കയിലെ സ്വപ്നങ്ങളിലൊക്കെയും
സപ്തവര്‍ണങ്ങളിലൊഴുകുന്ന നിള നിറഞ്ഞു കവിയുന്നു .
അരയാള്‍ പൊക്കത്തില്‍
ആത്മഹത്യ പരാജയപെട്ടവന്റെ നിലവിളികള്‍ക്ക്‌
വാക്കാവാത്ത സങ്കടകടലിന്റെ
ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന ആഴം ചുവയ്ക്കുന്നു .
മനസ്സില്‍ ഒരു താക്കോല്‍ പഴുതിന്റെ
തണുത്ത തുരുമ്പ് മാത്രം ശേഷിക്കെ,
ചോര കിനിയാത്ത മുറിവുകളെ ലക്ഷ്യമാക്കി
കാലം തൊടുത്ത ആഗ്നേയങ്ങള്‍
അടയാളങ്ങളടര്‍ന്ന
രക്തസാക്ഷിക്കല്ലിനു ചുവട്ടില്‍
ആത്മശാന്തി തിരയുമ്പോള്‍
അകാരണമായി അസ്വസ്ഥരാവുന്നുണ്ട്-
ഓരോ നാട്ടിലും,,
എത്രയോ അമ്മമാര്‍ .


എന്നോട് ക്ഷമിക്കുക-
വര്‍ത്തമാനത്തിനു കുറുകെ
ആത്മബലമുരുക്കിയ പാലമുറയ്ക്കാന്‍
നിരന്തരമായി തോറ്റുകൊടുത്തവര്‍ക്ക്
തണ്ടെല്ലോടിഞ്ഞ കവിതയുടെ
വൈധവ്യം മാത്രം
ഞാന്‍ കാഴ്ചവെയ്ക്കുന്നു..
  

Saturday, November 20, 2010


ഉറ കുത്തിയ വാതിലിനപ്പുറം,
ക്ഷമ നശിച്ച നിഗൂഡതകളെല്ലാം
സംഘടിച്ച  തടവറയില്‍ നിന്നാണ്
എന്‍റെ തൂലികയ്ക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചത്.
ആദ്യം അത് മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍ തിരുത്താന്‍ തുടങ്ങി
പിന്നെ സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ .
നട്ടെല്ലോടിഞ്ഞ  പ്രണയ തത്വശാസ്ത്രങ്ങളുടെ
നീണ്ട മായ്ച്ചെഴുത്ത്..
ഒടുവില്‍ ,അണിയറയിലെ ചായക്കൂട്ടുകളില്‍ 
മുഖം പൂഴ്ത്തി, ഉറക്കം നടിച്ച
ചരിത്ര യുദ്ധങ്ങളെ സ്പര്‍ശിച്ച അന്നാണ്,
ഞാന്‍ കവിയല്ലാതായത്.. 

Thursday, November 4, 2010

പഴയ പുരുഷാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍

എണ്ണമറ്റ ചില്ലു കഷണങ്ങളായി ചിതറി തെറിക്കാന്‍
നിന്റെയൊരു ചെറിയ ചിലിയനക്കം.
ഉച്വാസ വായു നിലച്ച ഗുഹാമുഖത്ത്‌ 
സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കൊരു കറുത്ത ജീവപര്യന്തം.
മറവിക്ക് എന്നുമോര്‍മിക്കാന്‍
സുഖകരമായൊരു കുരിശു മരണം.
മുറിവേറ്റവള്‍ക്ക് ചിരിച്ചു കൊണ്ടോടികയറാന്‍
സുന്ദരമായൊരു കഴുമരം.
ചതുരാകാശങ്ങളില്‍ നിന്നും
കടല്‍ ഭിത്തികള്‍ക്കിടയിലേക്ക്
ഉടല്‍ കറുത്ത കാമനകളുടെ
ജയില്‍ ചാട്ടം.
ബലി പീഡത്തിലെ കറുത്ത വീഞ്ഞില്‍ നിന്നും
രൂപകൂട്ടിലെ ഏകാന്തതയിലെക്കെന്ന പോലെ
കൈ വിരലുകള്‍ക്കിടയിലെ ഇത്തിരി സ്നേഹത്തിലേക്ക്‌
സ്വതമന്വേഷിച്ചൊരു പലായനം.
കണ്‍തടങ്ങളിലവശേഷിച്ച രാത്രിയില്‍ നിന്നും
പ്രണയത്തിന്റെ നിസ്സീമതയിലേക്കൊരു
പരകായപ്രവേശം.
സമയം-
ഭൂതകാല മുഖത്തെഴുത്തില്‍  നിന്നും
അവസാന അടയാളവും വര്‍ത്തമാനവെറുപ്പിനാല്‍
തുടചെടുത്തിരിക്കുന്നു.
മരണ തുരുത്തില്‍
ഒറ്റയടിയളവിനാല്‍
ശിരോലിഖിതങ്ങള്‍ മാറ്റി വരയ്ക്കാന്‍
ഒരേകാകി തുഴഞ്ഞടുക്കുമെന്നോര്‍ത്ത് 
വിഡിയായ മനുഷ്യന്‍ ഇന്നും നോയമ്പ് നോല്‍ക്കുന്നു.
ഈ തീരങ്ങള്‍ -
കറുത്ത രണ്ടു മുറിവുകളാണ്.
ഒരു നോട്ടം
ഒരു സ്പര്‍ശം
ഒരിറ്റു സ്നേഹം
മതി
കടല്‍ ക്ഷോഭം  രക്ത ചൊരിചിലുകളായി 
അവസാനമില്ലാത്ത ഉള്‍ച്ചുഴികളിലൂടെ
മുറിവുകളുടെ മേഘമല്‍ഹാര്‍ തീര്‍ക്കാന്‍.
പിന്നെ-
മാംസമഴുകിയ ചങ്ങലകൊളുത്തുകളില്‍ നിന്നും
സ്വാതന്ത്ര്യഗീതികളുടെ ഒരു ഘോഷയാത്ര..
  

Thursday, August 26, 2010

രാമനുണ്ണിയുടെ ''ഇല്ലാത്ത നിയമങ്ങള്‍ .''

ആനന്ദിന്‍റെ "ഉള്ള നിയമങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത നിയമങ്ങള്‍ " എന്ന മാതൃഭുമി ലേഖനത്തോടുള്ള കെപി രാമാനുണ്ണിയുടെ പ്രതികരണം അക്ഷരാര്‍തത്തില്‍ എരിതീയില്‍ എണ്ണയൊഴിക്കുന്നതായി..
നിന്ദയും വിമര്‍ശനവും രണ്ടാണെന്ന് അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ പറയട്ടെ: ഏതെങ്കിലും മതത്തില്‍ വിശ്വസിക്കാനും അവിശ്വസിക്കാനും ഉള്ള അവകാശം ഭരണഖടന വിവക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.
ജനകീയ ജനാതിപത്യ പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഒരു മുഖ്യ വെല്ലുവിളി മതഫാസിസ്റ്റു ഭീകരതയെ തിരിച്ചറിയാത്ത ഒരു അറിവ്കെട്ട ജനസമൂഹമാണ്.
അതുപോലെ തന്നെ കണ്ടിട്ടും കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്ന -ക്രൂരമായ നിസ്സംഗത പുലര്‍ത്തുന്ന ഒരു അരാഷ്ട്രീയ ജനവിഭാഗവും.
അവര്‍ക്കാണ്, ശ്രീ രാമനുണ്ണി ലേഖനത്തില്‍ പരാമര്‍ശിച്ച ജര്‍മന്‍ ചിന്താശകലം ഉപകാരപ്പെടുക..
രാമനെയും മുഹമ്മദിനെയും കൃസ്തുവിനെയും ഉപയോഗിച്ച വോട്ടു നേടിയെടുക്കുന്ന ഫാസിസത്തിനെതിരെയായിരിക്കണം നമ്മള്‍ ശബ്ധിക്കേണ്ടത്.
അത് മതത്തോടും മത വികാരങ്ങളോടുമുള്ള അസഹിഷ്ണുതയായി
വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നത്, മേല്‍പറഞ്ഞ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടാവാനേ തരമുള്ളൂ..
ഒരുദാഹരണം എടുക്കാം:
r.s.s ന്‍റെ വേദഗ്രന്ഥമായ വിചാരധാരയില്‍ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു:
"നമ്മുടേത് ഹിന്ദു ദേശീയതയാണ്.മറുവിഭാഗങ്ങള്‍ക്ക് ചെയ്യാവുന്നത്-ഒന്നുകില്‍ ഹിന്ദുദേശിയതയുടെ മേല്‍ക്കോയ്മ അംഖീകരിച്ച് അതിന്‍റെ ഭാഗമാവുക.അല്ലെങ്കില്‍ ഈ രാജ്യം വിടുക."
ഇത്തരം ദുര്‍വ്യാഖ്യാനങ്ങളോടാണ് ആനന്ദ് അസഹിഷ്ണുത പുലര്‍തിയതെന്നു രാമനുണ്ണി കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതെങ്കില്‍,ഞാന്‍ തീര്‍ച്ചയായും ആനന്ദിന്‍റെ കൂടെയാണ്..
ശ്രീ.രാമനുണ്ണി സൂചിപ്പിച്ച ഉദാത്തമായ അവസ്ഥ കേരളത്തില്‍ ഒരുത്തനും ഒരു കാലത്തും ഉണ്ടാവില്ല എന്ന പൂര്‍ണ ബോധ്യത്തോടെ ആയിരിക്കണം അദ്ദേഹം ആനന്ദ് കൊളുത്തിയ തീ ഊതിപെരുപ്പിക്കുന്നത്..മസ്തിഷ്കാ വയവത്തിന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തനക്ഷമത എല്ലാവരും സ്വയം പരിശോധിക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു!!!

Tuesday, August 24, 2010

നിറഞ്ഞു പെയ്യുന്ന മഴയില്‍ കൈകോര്‍ത്ത്‌ നടക്കാന്‍ കല്പാത്തി പുഴയോരത്തെ അഗ്രഹാരതെരുവുകളില്‍ നിന്നും ഈ ഉപ്പുകലര്‍ന്ന മണല്‍തരികളിലേക്ക് ഒരുപാടുണ്ട് ദൂരം..
ഇവിടെ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ ഉറങ്ങുന്നുണ്ട്..

ഒറ്റ തൂവലുകള്‍ മാത്രം പൊഴിച്ചിടുന്ന ഒരു രാക്ഷസപക്ഷി, വെറും പെണ്ണിന്റെതായ എല്ലാ വന്യതകളും അതിസാധാരണമായ ഒരു ശരീരത്തിനുള്ളില്‍ ഒളിച്ചു വെച്ചവള്‍..
ഉറക്കമുണരാന്‍ വിനാഴികകള്‍ ബാക്കി നില്‍ക്കെ, അവളെന്‍റെ സ്വപ്നത്തിന്‍റെ അവസാന തുണ്ടും കൊത്തിയെടുത്തു ജനലഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ പറന്നകന്നു ..
തൊണ്ടയില്‍,രാത്രിയുടെതെന്നവകാശപ്പെടാവുന്ന ഒരുള്‍ഭയം മാത്രം കല്ലിച്ചു പൊങ്ങി കിടന്നു .
കൂട്ടിയാല്‍ കൂടാത്ത,മടിച്ചു മടിച്ചു ,ഞാന്‍ പാലിച്ചു പോരുന്ന പന്ത്രണ്ടു മണികൂറുകള്‍ ഒരുപാട് കെട്ടുപിണഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..
വിരല്‍തുമ്പുകള്‍ തമ്മിലറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഏറെ പൊങ്ങിയ  അരമതിലുകള്‍..കോട്ടകള്‍ കണക്കെ തലയുയര്‍ത്തി നിന്ന പയ്യാമ്പലത്തെ മണല്‍ തരികള്‍,മഴയില്‍ വരണ്ടു..
ഇനി സന്ധ്യ-
അകാരണമായി ചുവന്ന സന്ധ്യ.
കുത്തിയൊലിക്കുന്ന മഴകാലവും പിന്നിട്ടു ,ഒരുപാട് വെളുത്ത വരകള്‍ക്കപ്പുറം,കടല്‍ കടന്നു വന്ന നാവികര്‍ തറകല്ലിട്ട നീലിച്ച ചുവരുകളുള്ള ആരാധനാദേവാലയം..അമ്മമാരുടെ കാത്തിരിപ്പുകളില്‍ നിന്നും അറിയാതെ അപ്രത്യക്ഷരായ ജവാന്മാരുടെ പടപാളയങ്ങള്‍..
പ്രതിരോധത്തിന്‍റെ കോട്ടകൊത്തളങ്ങള്‍,മണ്ണിലുറങ്ങുന്നവര്‍ക്ക് സ്നേഹത്തിന്‍റെ ഉപ്പുകാറ്റ്.. നഗരഭ്രാന്തില്‍ ശ്വാസം മുട്ടിമരിക്കുന്ന അന്ഗ്ലോ ഇന്ത്യന്‍ തെരുവുകള്‍..
എല്ലാറ്റിനുമൊടുവില്‍  മഴ പെയ്തു തോര്‍ന്ന പയ്യാമ്പലത്തെ ഉപ്പു തരികള്‍..
എന്‍റെ സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നും വേര്‍പ്പെട്ടു പോയ ചീളുകള്‍ ഇവിടെയായിരികണം ആ രാക്ഷസപക്ഷി ഉപേക്ഷിച്ചത്..ഞാനവ പരതിനോക്കുകയാണ്..